groei 2

Afgelopen vrijdagavond zat ik in de trein, met een boek in mijn hand en een grote glimlach op mijn gezicht. Ik was onderweg naar mijn moeder om haar te helpen met de voorbereidingen voor haar 70e verjaardag op zaterdag. Daar zat ik dan in de trein, heerlijk, even een uurtje tijd voor mezelf! In gedachten ging ik terug naar mijn studententijd…
… naar de vrijheid die ik toen had om te gaan en staan waar ik wilde, geen verantwoording hoeven af te leggen, weinig verplichtingen, behalve natuurlijk de studie. Ik hoorde toen iemand zeggen: “geniet er maar van, dit is de mooiste tijd van je leven!”

Inmiddels ben ik alweer bijna 16 jaar getrouwd, heb ik een zoon van bijna 15 en een dochter van 13 (en een half!: zei ze deze week). Ik zit te denken… was mijn studententijd inderdaad de mooiste tijd van mijn leven? Ik weet het niet. Natuurlijk was m.n. die vrijheid van toen heerlijk; veel tijd voor ontspanning en sociale contacten. Ik hoefde vooral alleen maar op mezelf te letten. Een overzichtelijk leven!

Dat is wel anders in een gezin. Ik wist van tevoren echt niet waar ik aan begon! Ik wist alleen wel dat ik het wilde! Waarom? Omdat het mij fantastisch zou lijken om mensjes ‘op de wereld te zetten’ die een deel van mij’ waren. Om ze te begeleiden in de weg naar volwassenheid, om gelukkige, lieve, zelfstandige en verantwoordelijke mensen te worden, die vooral zichzelf mogen zijn. Met zo’n mooi doel voor ogen en mijn voornemen om vooral veel liefde aan mijn kinderen te geven komt het vast goed, dacht ik. En als juf had ik al veel kinderen gezien en wist ik zeker dat ik het kon!

Ik hoorde een keer iemand zeggen: “je hebt allemaal plannen van tevoren met je kinderen, over hoe je ze wil gaan opvoeden en vooral hoe je het anders wil gaan doen dan je eigen ouders, maar ze zijn allemaal hun eigen ‘ik-je’, dat zit er gewoon al in. En wat bij de één wel werkt, werkt bij de ander niet. En wat je voor je kind zou willen, dat wil je kind misschien helemaal niet.” Nou, daar ben ik ook achter gekomen!
En toen ik zwanger was zei een moeder van één van de kinderen uit mijn klas tegen mij: “het is een groot avontuur, kinderen grootbrengen”. Ik heb het een tijdlang vooral een zoektocht gevonden…

Ik denk dat ik na 15 jaar ouderschap er een boek over zou kunnen schrijven! Mijn zoektocht naar:

  • het maken van de juiste keuzes (want stel je voor dat ik de verkeerde keuze maak!);
  • wat anderen zouden vinden van onze keuzes (want stel je voor dat wij de verkeerde keuzes maken!);
  • het goed willen doen voor mijn kinderen (want stel je voor dat zij later zeggen dat al hun problemen door ons als ouders komen!);
  • een goede balans tussen werk en privé (want anders houd ik het niet vol);
  • hoe ga je als partners met elkaar om en blijf je elkaar leuk vinden in alle drukte? (want ik kan mij zo goed voorstellen dat je elkaar als partners helemaal ‘kwijt’ kunt raken);
  • hoe ga je met je sociale leven om? (want je hebt gewoonweg minder tijd);
  • hoe ga je om met je financiën? (want dat is een stuk complexer dan wanneer je nog student bent)
  • welke keuzes maak je daarbij? (want stel je voor…)
  • en hoe houd ik ‘in godsnaam’ ook nog een beetje tijd voor mezelf over???

Ik kon hier zo druk mee bezig zijn, dat ik soms ook vergat om te genieten van wat er al was.
Jeetje, wat lag de lat hoog voor mezelf! En ja, dan kon ik inderdaad weleens terugverlangen naar die heerlijk overzichtelijke studententijd.

Had ik deze tijd dan willen missen? Nee, voor geen goud! Voor mij is de mooiste tijd van mijn leven NU en dat zal ik vanaf nu ook blijven nastreven. Ik ben stapelgek op mijn man en kinderen en wij genieten elke dag van elkaar. Een paar maanden geleden heb ik het woord ‘zoektocht’ vervangen door ‘ontdekkingsreis’. Dit geeft voor mij aan dat het niet klaar hoeft te zijn, er zijn altijd weer nieuwe dingen om te ontdekken in het begeleiden van kinderen naar volwassenheid.
Ik kom zelfs op weer een nieuwe naam tijdens het schrijven van deze blog: ‘ontwikkelingsreis’. De ontwikkelingsreis van een gelukkig gezinsleven; dat voelt nog een stuk lichter en het lijkt steeds meer op het grote avontuur, zoals die moeder destijds tegen mij zei. Niet alleen de kinderen ontwikkelen zich, maar ook wij als ouders en als mens.

En sommige dingen mogen wat minder van mezelf. Minder mijn best doen (om het anderen naar de zin te maken), minder vechten tegen weerstand (bij mezelf en bij anderen), minder tijd stoppen in dingen die energie kosten.
Hierdoor komt er meer ruimte voor de dingen die ik meer wil doen: er met echte aandacht zijn voor de mensen die mij het meest dierbaar zijn, keuzes maken die goed zijn voor mij en ons gezin en die ons energie geven, onze kinderen hun eigen ontdekkingen laten doen en er voor ze zijn als het even niet zo lekker gaat. Lukt dit vanaf nu altijd? Nee, maar het lukt wel steeds beter. Natuurlijk komen we tijdens dit avontuur nog steeds moeilijke momenten tegen, maar dat voelt nu minder zwaar dan toen het nog een zoektocht was.