wens Ingmar

“Opvoeden en onderwijs vanuit vertrouwen én met de menselijke maat, zo zou ik het graag zien. Waarbij  fouten  maken mag en je soms ongelukkig voelen ook. Ieder kind is OK, ook het kind in de volwassene  (ook  al  zit die soms  een beetje verstopt).”  Zo eindigde ik mijn vorige blog. Mooie woorden, al zeg ik het  zelf, maar  ergens voelt het ook  ’n beetje raar omdat ik er zelf helemaal nog niet zo goed in ben…

Ik vertel wel aan mijn eigen kinderen en aan de kinderen en ouders in mijn praktijk dat het helemaal niet erg is om af en toe fouten te maken, dat je er juist van kunt leren, maar zelf vind ik dat echt niet leuk! Sterker nog, regelmatig probeer ik te vermijden om fouten te maken door de lat heel hoog te leggen voor mezelf (en indirect ook voor anderen), of door dingen gewoon niet aan te gaan. En als ik dan toch het lef heb om iets aan te gaan en het gaat niet goed, dan kan ik me heel gefrustreerd voelen en boos zijn op mezelf. Mag ik me dan op dat moment ongelukkig voelen van mezelf? Eerlijk gezegd weet ik niet zo goed hoe dat moet, ik heb dat niet geleerd. Ik weet niet hoe dat bij jou is, maar als ik me ongelukkig voel dan wil ik dat helemaal niet voelen! Iedere vezel in mijn lijf gaat dan in het standje ‘weerstand’. Hoe kan ik dan tegen mijn eigen kinderen en tegen de kinderen en ouders in mijn praktijk zeggen dat het helemaal niet erg is om je soms ongelukkig te voelen? “Bij de loodgieter lekt het ook weleens”, zeggen mensen dan tegen mij als ik mijn twijfels over het omgaan met mijn eigen gevoelens uitspreek. Maar toch, stiekem wil ik gewoon een perfect voorbeeld kunnen zijn.

Het is dus vooral ook mijn eigen verlangen om fouten te mogen maken, me soms ongelukkig te mogen voelen, mezelf OK te vinden en het kind in mezelf af en toe bewust op te zoeken.
Want jemig, die zit af en toe echt verstopt, wat kan ik serieus zijn! Heeft dat met volwassen zijn te maken? Ik zie in ieder geval veel andere volwassenen om mij heen die ook heel serieus zijn en heel veel dingen heel erg serieus nemen! En er ook lang in kunnen blijven hangen. Ik heb het woord “volwassen” eens even opgezocht en vind de volgende betekenissen:
– Zo oud dat hij of zij niet meer groeit – lichamelijk en geestelijk volgroeid – niet kinderachtig – ontwikkeld – uitgegroeid (deze laatste kom ik meerdere keren tegen) – .
Als ik dit zo lees dan denk ik: “nou, dat gaat dus niet meer lukken, die kans is voorbij! Als ik als kind niet heb geleerd om fouten te mogen maken van mezelf en me ongelukkig te mogen voelen, dan lukt mij dat als volwassene zeker niet meer, want tja… ik ben uitgegroeid!

Kinderen kunnen ook streng en boos zijn op zichzelf, maar die blijven er meestal niet zo lang in hangen. Kinderen willen het gewoon fijn hebben; kunnen spelen, zichzelf mogen zijn, zich vrij kunnen voelen, kunnen doen waar ze goed in zijn, soms alleen, soms samen met anderen. Ze houden niet van moeilijk en ingewikkeld, het moet gewoon leuk en gezellig zijn, hier en nu, dan ben je gelukkig! Eigenlijk wil ik dat gewoon ook! (zei zij stampvoetend als een klein kind…). En ik weet zeker dat dat voor veel meer volwassenen geldt, wij willen het toch ook gewoon fijn hebben? Maar de realiteit is dat het natuurlijk niet altijd lukt om het fijn te hebben, om altijd gelukkig te zijn, ook al willen we dat allemaal wel.

Ik merk dat ik steeds meer verlang naar de lichtheid en luchtigheid waarmee kinderen van nature in het leven staan. Leven en genieten in het moment en niet alles zo serieus nemen. Boos en gefrustreerd kunnen zijn, maar het ook weer snel los kunnen laten. En ook al denk ik dat ik als volwassene niet meer zo makkelijk als een kind kan leren om mijn eigen fouten en ongemakken te accepteren, ik kan wel bewust het kind in mezelf opzoeken en weer even voelen hoe het is om niet zo serieus te zijn. Ik doe dat door af en toe gewoon te gaan zitten en te kijken naar wat (mijn) kinderen aan het doen zijn, te genieten van hun spel en hun kijk op de wereld, of door soms lekker gek met ze mee te doen. En door terug te denken aan wat ik als kind zo leuk vond en dat af en toe weer eens te gaan doen. Zo heb ik mij aangesloten bij een club die elke week twee uur met elkaar aan zaalsporten doet: volleybal, basketbal, hockey, voetbal, maar ook gewoon tikkertje. Lekker spelen, wel fanatiek en wel willen winnen, maar het gaat nergens om. Ik vond dit als kind al geweldig om te doen en ik merk hoe leuk ik dat nu weer vind! Vorig jaar tijdens de zomervakantie ontdekten mijn man en ik een oude hobby, die wij los van elkaar deden omdat we elkaar toen nog niet kenden: Windsurfen! Heerlijk om weer met mijn hele lijf te voelen hoe het is om balans te houden met zeil en plank in de wind. We waren zelfs zo enthousiast dat we vorige week een surfset hebben gekocht die uiteraard meegaat op onze zomervakantie. Als twee kinderen zo blij :-)! En onze kinderen ermee ‘besmet’, die zijn ook helemaal enthousiast!

Waarschijnlijk vond jij heel andere dingen leuk als kind, ik kan je echt aanraden om daar weer eens bewust naar op zoek te gaan. Uit onderzoek is gebleken dat spelen de snelste en leukste manier is om stress, burn-out en angsten te verhelpen. Spelen geeft je frisse kinderlijke energie, het helpt je om beter om te gaan met de ‘serieuze volwassen-wereld’. Heerlijk, jezelf even lekker laten gaan, zonder je druk te maken over wat anderen van je denken.

Ik wens iedereen een mooie zomer toe, met veel mooie (speel)momenten met elkaar!