IMG_0727

Waarom…? Over deze vraag ging mijn vorige (gast-)blog, n.a.v. het “Vragenvuur” van Simone Haenen van Operation Education tijdens een symposium.
Kleine kinderen stellen deze vraag vaak, omdat ze de behoefte hebben om de wereld om hen heen beter leren te begrijpen. Als volwassenen zijn we het een beetje afgeleerd om die vraag te stellen, althans, laat ik voor mezelf spreken: ik ben heel voorzichtig geworden met het stellen van waarom-vragen. Maar, waarom eigenlijk?

Toen ik als klein kind veel waarom-vragen stelde, kreeg ik weleens te horen “wat vraag je veel!”, waardoor ik het gevoel kreeg dat ik er maar mee moest stoppen. Nu ik zelf kinderen heb snap ik eigenlijk wel waarom ‘grote mensen’ dat soms zeiden; als ouder kan ik soms ook helemaal gek worden van al die waarom-vragen, niet alleen van de veelheid, maar ook van het ongemak dat ik voel als ik merk dat ik eigenlijk niet overal het antwoord op weet.
Wat ook meespeelt is dat ik in de loop van mijn leven regelmatig heb ervaren en nog steeds soms ervaar dat het niet altijd fijn gevonden wordt wanneer ik waarom-vragen stel, vooral niet als het lastige, confronterende vragen zijn. Dat vinden mensen niet zo prettig!
Deze ervaringen werden nog eens onderstreept tijdens verschillende communicatiecursussen waar ik steeds weer opnieuw hoorde dat waarom-vragen beter vermeden kunnen worden. En weet je waarom? Omdat deze vraag bij veel mensen het gevoel oproept dat ze zich moeten verantwoorden, dat ze verplicht zijn om de reden voor een bepaalde actie op te geven. Mensen voelen zich dan minderwaardig aan de vraagsteller, alsof deze laatste zich boven de ander plaatst.

Kortom: het lijkt mij duidelijk waarom ik in de loop van mijn leven wat voorzichtiger ben geworden met het stellen van waarom-vragen. En dat terwijl ik van mezelf eigenlijk heel nieuwsgierig en leergierig ben! Wel lastig als je dan niet mag vragen waarom mensen doen zoals ze doen, of waarom dingen gaan zoals ze gaan! En dus berustte ik er soms dan maar in dat dingen gaan zoals ze gaan, of dat mensen doen zoals ze doen.

In die cursussen kreeg ik natuurlijk wel allerlei alternatieven aangeboden voor de waarom-vraag, zoals bijv. “Waardoor…”, of “Wat maakt dat…”, of allerlei omweg-vragen: “Hoe komt het dat …? of “Welke dingen hebben jouw gedrag beïnvloed?”, etc. Ik ben die ook wel gaan gebruiken, maar mijn ervaring is dat het dan best lang kan duren voordat je tot de kern komt of dat je daar überhaupt niet uitkomt. En komen tot de kern is ook een kwaliteit die bij mij van nature aanwezig is; “Waar gaat het nou eigenlijk echt over?”

Toch ben ik door het Vragenvuur van Simone en daarna mijn eigen blog, wel weer veel meer de waarom-vraag aan mezelf gaan stellen. Ik schreef bijv. in de blog “De ontwikkelingsreis” dat een moeder tegen mij zei “Het is een groot avontuur, kinderen grootbrengen”, waarop ik schreef “Ik heb het een tijdlang vooral een zoektocht gevonden…”. Maar waarom vond ik het vooral een zoektocht? En waarom kon ik het dan niet als een avontuur zien?

Gevoelsmatig weet ik het wel, maar ik heb toch eens even de betekenis van beide woorden opgezocht om te kijken waar voor mij nou het verschil in zit.
Zoektocht: “Een tocht of actie waarbij je naar iets of iemand zoekt.”
En wat nou als je niet precies weet waar je naar op zoek bent? Of als je het wel weet maar het niet helemaal kunt vinden, omdat iedere keer als je iets gevonden hebt er weer een nieuwe zoektocht begint? Pfff, ik voel de zwaarte!
Avontuur: “Een onverwachte, spannende gebeurtenis, een belevenis, een ervaring”, maar ook: “een netelige toestand, een riskante onderneming”
Hier gaat het meer om het beleven, om het ervaren en om dan te beslissen wat je ermee zult doen. Ook als het netelig of riskant is. Eigenlijk zoals kleine kinderen het van nature doen: gewoon ontdekken wat je wel en niet kunt, hoe iets werkt, wanneer iets niet werkt. Heerlijk, het kind in mij wordt hier wakker van!

Mijn conclusie is dat het leven, en zeker het leven met kinderen een groot avontuur is! En dat het leven vooral gaat om: de liefde voor je eigen kinderen, voor je man of vrouw, je familie en vrienden en vooral ook de liefde voor jezelf! En dat je daar in het hier en nu gelukkig mee kunt zijn, dat je dromen waarmaakt met elkaar en mooie momenten kunt hebben samen en vooral genieten! Én dat je het vertrouwen hebt dat je samen met elkaar moeilijke momenten kunt overwinnen. De rest is wat mij betreft bijzaak.

Als ik een advies mag geven aan alle ouders die op zoek zijn naar het beste voor hun kinderen: stop met zoeken, stop met leven vanuit weerstand of vanuit alles wat moet (van wie?) en ga vooral genieten, zorg dat je dingen doet waar je positieve energie van krijgt, kijk hoe je kinderen dat doen en geniet van hen, zorg goed voor (het kind in) jezelf en voor elkaar, maak dromen waar en laat je niet helemaal uit het veld slaan als het even tegenzit, maar laat je gevoel wel toe, accepteer wat er is, stel jezelf waarom-vragen en leer van de ervaring!
Leuker kunnen we het wel maken én makkelijker!