good-enough

“Ik wil gewoon gezonde, stevige kinderen in de wereld zetten die straks als ze volwassen zijn vol zelfvertrouwen de wereld ingaan.” Deze zin, of woorden van gelijke strekking, hoor ik vaak van ouders in mijn praktijk en ook bij vrienden en familie om mij heen, en het is ook zeker een zin die ik zelf zou kunnen gebruiken, zeker op momenten dat het niet goed met mijn kinderen gaat en ik bang ben dat ze het niet gaan redden als ze later groot zijn.
Maar hoe doe je dat? Hoe zorg je daarvoor?

Deze vragen hebben mij vaak bezig gehouden in de afgelopen 15 jaar dat ik moeder ben. We zijn er toch allemaal niet voor naar school geweest om te leren hoe je een goede ouder wordt? Toen mijn kinderen net geboren waren was ik vooral bezig met het verschonen van luiers, voeding geven, de kinderen troosten als ze huilden, bijkomen van gebroken nachten en vooral ook heel veel genieten van ons leven in en om ons huis. Ik kon, achteraf gezien (!), toen best goed leven in het hier en nu, met wat ik op dat moment tegenkwam.

Het echte besef van de grote verantwoordelijkheid die wij hebben als ouders kwam pas later. Natuurlijk voelen wij ons vanaf de eerste dag verantwoordelijk voor onze kinderen, maar in die eerste fase ging dat nog veel meer over de verzorging. Dat ging bij ons eigenlijk op een heel natuurlijke manier. Het verantwoordelijkheidsgevoel voor het geluk van onze kinderen kwam pas voor het eerst echt bij mij binnen toen ze in aanraking kwamen met ‘de buitenwereld’. Want daar, zo ben ik door diverse ervaringen achtergekomen, had ik niet altijd invloed op. Ik had er geen invloed op dat:

  • mijn kind vaak moest huilen als het geluidsniveau op het kinderdagverblijf aan de hoge kant was
  • mijn kind soms weigerde om mee te doen met groepsactiviteiten
  • beide kinderen weigerden om fruit te eten
  • ik onze oudste op de eerste schooldag hartverscheurend huilend moest achterlaten
  • onze kinderen zich soms gekwetst voelden door andere kinderen
  • de jongste toen ze 3 was al een bril kreeg en daar echt niet blij mee was ook al zeiden wij en andere mensen om ons heen nog zo vaak hoe leuk die haar stond…

En zo kan ik nog wel even doorgaan…

Wat bij dit alles meespeelt: ik heb ook geen invloed op wat ‘de buitenwereld’ van mijn kinderen vindt (en van mij als moeder…). Wat een gevoelens kan dat allemaal oproepen! Niet alleen bij mijn kinderen maar ook bij mij! En daar heb ik ook al geen invloed op… “Auw!” wat kan het soms pijn doen als het met één van mijn kinderen niet goed gaat en ik bij mezelf grote machteloosheid en verdriet ervaar en me soms plaatsvervangend gekwetst voel. Als ik dit zo lees dan vind ik het zelf eigenlijk heel logisch dat ik (onbewust?) heel hard mijn best ben gaan doen om te zorgen dat ik het misschien een volgende keer wel zou kunnen voorkomen. En nog harder mijn best doen en nog harder! Steeds weer op zoek naar handvatten om het voor mijn kinderen zo goed mogelijk te doen en om maar te voorkomen dat zij (en ik) op de één of andere manier pijn ervaren. Herkent iemand dat?

Ik heb in de loop van de jaren wel geleerd dat ik mijn kinderen niet kan behoeden voor problemen in ‘de buitenwereld’. Ik kan er zelfs niet voor zorgen dat ze thuis nooit in de problemen komen. Ik kan er niet voor zorgen dat ze niet gekwetst worden, het lukt het mij niet om ze altijd te beschermen. En ik ben er inmiddels wel achter gekomen dat ik, door steeds harder mijn best te doen, ik mijn kinderen niet altijd even goed de kans heb gegeven om zelf hun problemen op te lossen, of om zelf te leren met hun gekwetste gevoelens te ‘dealen’. Ik heb niet altijd de tijd genomen om écht te kijken en te luisteren naar wat zij nodig hebben, te doen wat goed is voor hen (en voor mij) i.p.v. het als moeder zo goed mogelijk te willen doen voor mijn kinderen!
Soms willen mijn kinderen alleen maar geknuffeld en getroost worden, net zoals ik dat vroeger deed toen ze nog een baby waren. Soms willen ze met rust gelaten worden. Willen ze mijn vertrouwen dat zij goed zijn zoals ze zijn, dat ze zelf hun eigen fouten mogen maken en dat ik ze kan geruststellen en ze het vertrouwen geven dat het wel weer goed komt. In plaats van alweer dat ik alweer de oplossing bedenk, mijn kind in een bepaalde richting duw of steeds op zoek ga naar mensen die voor mij de oplossing kunnen bedenken.

Tegenwoordig stel ik bij mezelf de check-vraag: Ben ik bezig om het zo goed mogelijk te willen doen voor mijn kinderen of doe ik wat goed is voor mijn kinderen en voor mijzelf? Dat laatste geeft mij veel meer rust en zodra ik onrust voel weet ik dat ik weer verval in het zo goed mogelijk willen doen. Kan ik er dan meteen naar handelen als ik voel dat ik het verkeerde aan het doen ben? Helaas, dit is geen sprookje :-). Dat zou toch saai zijn? Stel je voor: “Er was eens een moeder die altijd precies het goede deed voor haar kinderen”… Welk verhaal heb je dan nog te vertellen?