De vorige blog was van een jaar geleden, sinds die tijd heb ik niet de ruimte gevoeld om te schrijven omdat ik mij liet leiden door alles wat ‘moest’. Heel bewust maak ik de komende tijd wat meer ruimte voor mezelf om nieuwe stappen te kunnen maken in mijn eigen ontwikkeling. En om met meer aandacht te kunnen zijn bij mijn gezin. En het voelt goed!

Als begeleider en ook als ouder is het belangrijk om goed bij jezelf te blijven, om van daaruit echt de verbinding aan te kunnen gaan met de ander/je kind/je partner. En dat dat lang niet altijd makkelijk is in de huidige wereld vol prikkels en afleidingen herken ik maar al te goed…

Ik raak er steeds meer van overtuigd dat ik zelf mijn belangrijkste instrument ben om ouders en kinderen goed te kunnen begeleiden. Ik kan steeds opnieuw proberen om alles wat ik geleerd heb toe te passen, maar dan blijft de begeleiding erg op ‘hoofd-niveau’. Als het gaat om werken met mensen dan speelt gevoel, het ‘hart-niveau’ ook een heel belangrijke rol.

De laatste tijd probeer ik steeds vaker stil te staan bij mijn gevoel. Dit lukt vooral op een dag dat ik echt de tijd heb om te zien wat de dag mij brengt. Vandaag is zo’n dag. Ergens in mijn hoofd heb ik het idee dat ik in ieder geval de literatuur wil lezen voor de cursus die ik volg. En ik wil een begin maken met het ordenen van de structuur van documenten in de computer, omdat dat een steeds grotere ‘brei’ aan het worden is, waarin sommige dingen moeilijk terug te vinden zijn. En omdat ik bewust wat meer tijd voor mezelf maak, zal ik de komende tijd wat minder inkomsten hebben, dus wil ik ook graag meer inzicht in wat dit betekent voor onze financiële huishouding. Ik houd van overzicht en vind het fijn om een keer in de zoveel tijd weer even wat ordening aan te brengen. Dat geeft rust en laat dat nou net een van mijn grootste verlangens zijn. En ik wil even in de tuin aan het werk, het is lekker weer en ook daar is het nodig om e.e.a. op te ruimen en weer mooi te maken. Want mooi, daar hou ik ook van. Als iets er mooi uitziet dan geeft dat ook rust (bij mij in ieder geval).

Het is heerlijk om in de tuin bezig te zijn; de combinatie van een frisse wind op mijn gezicht en de zon die mij verwarmt geeft een fijn gevoel. Op mijn gemak snoei ik de catalpa, die inmiddels bijna al zijn blad heeft verloren. Ik dacht dat even snel te doen, maar het zijn best veel takken en ik kan niet goed bij alle takken komen, dus lijkt het klusje langer te gaan duren dan ik dacht. Even bekruipt mij het gevoel van onrust, ik heb de gedachten “hè, verdorie, het lukt niet zo makkelijk” en “ik wil nog zoveel andere dingen doen voordat de kinderen thuis zijn”. Dan komt er komt een liedje in mijn hoofd “Oma, loop toch niet zo snel”, een tekst die wij lang geleden als kleinkinderen hadden gemaakt voor het 50-jarig huwelijk van mijn opa en oma, als parodie op “Pappie, loop toch niet zo snel” van Herman van Keeken. En ik zie het beeld voor me van mijn oma die inderdaad altijd met stevige pas liep, alsof ze geen tijd had om rustig te lopen. Ja, mijn oma was een bezig bijtje, stond altijd klaar voor anderen en was daar maar druk mee. Was ze drukker met anderen dan met zichzelf? Dat weet ik niet zo goed, leuk om eens aan mijn moeder te vragen. Die is in ieder geval altijd druk met anderen, soms ten koste van zichzelf, is zo mijn observatie na 41 jaar.
Ik besluit dat ik gewoon lekker de tijd neem voor het snoeien en geniet van de wind, de zon en de rust. Gaandeweg lukt het om alle takken te snoeien. Grappig om op te merken dat ik uiteindelijk prima bij alle takken kan, nadat eerst de buitenste takken weg zijn en ik zo steeds meer naar het midden toe kan werken. Zal ik doorgaan of stoppen? Even voelen… Ik voel dat ik honger heb en zeg tegen mezelf dat het verstandig is om even te stoppen en wat te eten en te drinken. Normaal gesproken zou ik zijn doorgegaan, omdat ik zo lekker bezig was. Een gevoel van ‘flow’ is ‘n populaire benaming daarvoor. Maar is ‘flow’ eigenlijk altijd goed? Of kan ‘flow’ er ook voor zorgen dat je niet op tijd naar de signalen van je lichaam luistert? Je kunt je in een periode van ‘flow’ goed voelen, maar hoe voelt het daarna?
Goed dat ik even stil stond bij wat mijn lichaam me aangaf, ik ben trots op mezelf; ik heb heerlijk met een boterham in het zonnetje gezeten! Ik was verdiept in een boekje en ontdekte dat ik het koud begon te krijgen. Niet gek, want de zon was inmiddels weg op de plek waar ik zat. Fijn toch, dat lichaam, dat geeft gewoon de dingen aan zoals ze zijn. Warm als het warm voelt en koud als het koud voelt. En moe als het moe voelt. Ik besef me dat ik heel vaak dit soort basisgevoelens negeer. Ik kan het heel lang koud hebben en het pas doorhebben als mijn vingers er ‘dood’ uitzien. Of ik kan me heel moe voelen, maar toch doorgaan, zodat ik me daarna nog moeier voel. Stom zeg, of menselijk?
Nu voel ik bijvoorbeeld dat mijn linkerschouder wat gespannen is en mijn rechterelleboog signalen afgeeft van lichte irritatie. Misschien te lang achter elkaar dit verhaal proberen te typen? Ik ga gewoon nu even stoppen. Het grappige is dat zodra ik stop, ik meteen voel dat ik dorst heb en naar het toilet moet. Dat had ik daarvoor nog niet bewust gevoeld. Ik ben nog even teruggekomen om dat te typen en nu stop ik echt! :-)