blauwe lucht

Wat een prachtige dag was het afgelopen donderdag! Regelmatig hoor ik mijn moeder zeggen als het mooi weer is “Kom op, we gaan naar het strand, deze dag moeten we pakken!” en dan komt er vaak achteraan “want morgen is het alweer voorbij!”

En toch blijf ik het lastig vinden om te kiezen voor dit soort mooie kansen, zeker wanneer ik net een to-do-lijst heb gemaakt of allerlei andere ‘verplichtingen’ heb. Want, net zoals ik het zien van kansen van huis uit heb meegekregen, heb ik ook het ‘moeten’ van allerlei zaken meegekregen en is er vaak intern bij mij een strijd gaande. En dan is het maar de vraag wie van de twee gaat winnen: het pakken van een mooie kans, of het doen van verplichtingen en voldoen aan evt. verwachtingen (van anderen, maar vooral ook van mezelf…).

En zo was het ook deze donderdagmorgen. Ik ‘moest’ van mezelf op deze mooie ochtend allerlei achterstallige dingen wegwerken, mails beantwoorden, opdrachten uitwerken, opruimen, een aantal acties uitzetten, wat telefoontjes doen. Halverwege de ochtend keek ik naar buiten en dacht aan de woorden van mijn moeder. Ik keek op het weerbericht en zag dat dit voorlopig de laatste mooie dag was in de komende week. Ik keek nog eens even naar wat ik allemaal ‘moest’ van mezelf. “Hoezo, moeten?”, tegen anderen kan ik dat altijd makkelijk zeggen, maar tegen mezelf? That is different cook! Er komen soms zoveel mooie en leuke kansen langs, als ik daar altijd maar in mee ga, dan komt er weer niet zoveel terecht van wat er allemaal ‘moet’. En voor ik het weet kies ik vanuit angst. Aan de ene kant bang om een kans te missen en aan de andere kant het gevoel niet te voldoen aan de verplichtingen en verwachtingen die ik mezelf vaak opleg; mijn eigen hoge lat!

Ik keek nog een keer naar buiten en er was geen twijfel meer: ik ‘wilde’ naar buiten, naar Heidestein, een heerlijk weids heidegebied in Zeist. Weg met de angst om deze dag mijn doelen niet te halen! Welkom met het vertrouwen dat het wel goed komt als ik mijzelf dit gun! Het was heel fijn om daar te lopen, in een duinpannetje te liggen en gewoon te genieten van de warmte van de zon op mijn huid. Leuk ook om te zien dat meer mensen zichzelf dit gunnen, op een gewone donderdagochtend. Ik heb het meest genoten van het kijken naar een vader met twee jonge kinderen, ik schat dat ze 2 en 3 jaar waren. De kinderen gingen helemaal op in hun eigen spel bij het water, op de heuveltjes van de heide, ieder op z’n eigen manier af en toe contact zoekend met elkaar en met hun vader. En de papa, die was er gewoon, vol vertrouwen, ook als een van zijn kinderen niet direct in zijn gezichtsveld was. En het ging ook allemaal goed, wat een vertrouwen, wat een rust! En ook hij had vast heel veel andere dingen te doen, maar dat was nu even niet belangrijk.

Gisteren kwam er weer zo’n mooie kans voorbij, onze dochter ging logeren met vriendinnen en onze zoon had onverwacht ook een logeerafspraakje gemaakt. Ineens waren wij op maandagavond met z’n tweeën thuis. Het mooie weer van donderdag had inmiddels plaatsgemaakt voor kou, regen en zelfs hagel en ik had ineens grote behoefte aan warmte. We hoefden niet lang na te denken: i.p.v. de klusjes die we ons hadden voorgenomen voor die avond, zijn we heerlijk naar de sauna geweest. Mét daarbij de belofte naar elkaar dat we, naast het eten van tompoucen en een potje ‘Kolonisten’, we op Koningsdag ook de klusjes die zijn blijven liggen met elkaar te zullen oppakken. Het wordt toch rotweer, ’n mooie dag om thuis te blijven J!

Ik ben mijn moeder dankbaar voor haar goede voorbeeld om de kansen te pakken als die zich voordoen. En het voorbeeld van mijn ouders om van alles te ‘moeten’? Tja, daar kan ik nu om glimlachen, ook al vind ik het soms heel irritant en moeilijk om niet te laten overheersen in mijn dagelijks leven. Maar ik ben me ervan bewust: ik heb altijd ’n keuze om de juiste kans te pakken, voor mijzelf en/of mijn gezin op dat moment! Steeds meer ont‘moeten’, hierdoor groeit het vertrouwen!